Getuigenissen

FABIENNE

HILDE

FABIENNE

Deze getuigenis werd aangeleverd door

“In tegenstelling tot baarmoederhalskanker bestaat er geen bevolkingsonderzoek rond eierstokkanker. Door de vage symptomen wordt eierstokkanker sowieso vaak laat gedetecteerd.“

In 2010, bij een jaarlijkse mammo- en echografie, werd er in de linkerborst een anomalie in het borstweefsel ontdekt. Geen knobbeltje zichtbaar. Na biopsie en laboratoriumonderzoek werd mij verteld dat de anomalie kwaadaardig was. Een operatie met sentinelprocedure volgde en bij de eerste controle tijdens de operatie was er niets onrustwekkends te zien en ook latere labocontrole toonde dat alles oké was qua lymfeklieren. Daarna kreeg ik 6 weken bestraling. In 2021 werd in de rechterborst borstkanker vastgesteld, identiek aan de eerste tumor. Ik kreeg 3 weken bestraling.

In het verleden werd mij reeds gevraagd of er borstkanker in de familie voorkwam, wat zo is. Een familielid heeft ook ongeveer hetzelfde traject meegemaakt. Ik heb mij in 2022 erfelijk laten testen op aanraden van de gynaecoloog. Er werd in het verleden ook reeds gesproken over erfelijkheid, maar ik zag er toen niet het belang van in (want geen dochters of zusters, dacht ik toen). De test vond plaats in april 2022 na een gesprek met iemand van het labo erfelijkheid. Een familielid heeft een BRCA1-mutatie en dan wordt er vooral in die richting gezocht wanneer er weet is van andere gevallen in de familie. Later is er daar nog een tweede familielid bijgekomen.

Nadat men mij kon vertellen dat ik ook dezelfde genmutatie heb, werd er een kijkoperatie uitgevoerd waarbij mijn eierstokken werden verwijderd. Na labocontrole kreeg ik telefoon van mijn gynaecoloog dat er op de eileiders kankercellen werden gevonden. Een debulkingoperatie werd uitgevoerd waar ook mijn baarmoeder, 30-tal lymfeklieren op de hartslagader en vetschort werden verwijderd (alles tumorvrij). In het Douglasvocht/buikvocht werden er wel kankercellen gevonden. Een chemosessie (18 beurten) volgde hierop, deze heb ik goed verdragen.

In tegenstellig tot baarmoederhalskanker bestaat er geen bevolkingsonderzoek rond eierstokkanker. Voor baarmoederhalskanker bestaat er een HPV-test, waardoor je er sneller bij bent om die kanker te detecteren. Dit is niet het geval bij eierstokkanker, en deze kanker wordt door de vage symptomen sowieso vaak laat gedetecteerd. Het zou goed zijn indien hier meer werk van zou worden gemaakt, van een vroegdetectieprocedure, om vrouwen met eierstokkanker sneller te kunnen helpen...

Hilde

Deze getuigenis werd aangeleverd door

“Op mijn 55ste kreeg ik de diagnose eierstokkanker, stadium IV, met uitzaaiingen. Dit was een enorme schok, want ik had nooit echt klachten gehad.“

Ik ben Hilde, 57 jaar. In maart 2024 (55 jaar) kreeg ik de diagnose eierstokkanker, stadium IV met uitzaaiingen op het rechterlongvlies, vetschort en buikvlies. Dit was een enorme schok, want ik had nooit echt klachten gehad. Eind januari 2024 ging ik op jaarlijkse controle bij mijn gynaecologe. Alles was oké, enkel vond ze dat er te veel vocht in de onderbuik zat. Gelukkig heeft zij toen direct actie ondernomen door een MRI aan te vragen en een punctie van het buikvocht. Begin maart werd ik dan kortademig, opname via spoed op advies van mijn huisarts: vocht tussen het rechterlongvlies. Na onderzoek van beide “vochtstalen” zagen ze dat er een connectie was die wees op eierstokkanker. Toen is de medische mallemolen in gang geschoten. Eind maart startte ik met wekelijks chemo (11 keer), daarna een debulking operatie gevolgd door nog eens 7 beurten chemo. Na deze behandeling bleek mijn scan oké te zijn: geen zichtbare kankercellen en CA-125 was goed. In oktober 2024 ben ik dan gestart met medicatie, een PARP-remmer. Ik ga nog maandelijks op controle. Deze medicatie kan ik nu nemen tot en met oktober dit jaar, dan stopt de behandeling. Daar heb ik het dan ook wel moeilijk mee. Tot op heden zijn mijn scans en kankermarkers nog zeer goed.

De diagnose had een zeer grote impact, want ik had geen echte symptomen. Wel had ik al een half jaar een zeer opgezette buik, maar aangezien ik ook darmklachten had, werd dit steeds als oorzaak aanzien. Bij nader inzien blijkt dit één van de grootste symptomen te zijn die wijzen op eierstokkanker. Het is jammer dat dit symptoom niet vlugger ernstig wordt genomen, dan had ik misschien al een half jaar vroeger de diagnose gehad en niet zoveel of geen uitzaaiingen. Ook de tijd tussen “de afspraak gynaecologie” en de eerste MRI was lang, ik denk dat ik 1 maand heb moeten wachten. Ik heb verschillende ziekenhuizen afgebeld, maar het kon nergens vroeger.

Wat ik ook deed, was informatie opzoeken via internet. Als je dan de overlevingskansen bekijkt bij eierstokkanker, dan lees je alleen maar negatieve dingen. Tijdens mijn behandeling had ik ook geen contact met lotgenoten, dat miste ik wel heel erg maar was ook te zwak om ernaar op zoek te gaan. Nu, een dik jaar later ben ik wel op zoek gegaan naar lotgenotengroepen. Maar ook hier is het niet eenvoudig om mensen te zoeken met dezelfde kanker. Meestal hoor je heel veel over borstkanker, en dat is goed maar ik vind wel dat “gynaecologische kankers” ook meer aandacht zouden mogen krijgen. Er is nog zoveel onwetendheid hierover.

Verder heb ik wel een zeer goede opvolging, begeleiding gekregen voor en tijdens mijn traject. Zowel van de oncoloog, de huisarts, de oncoverpleegkundigen, de verpleegkundigen van het dagziekenhuis. Ondanks de pijn, onzekerheid, angst… was dit altijd een warm gevoel iedere week. En dat is ook zeer belangrijk in je behandelingsproces. Waar ik nu momenteel het meest problemen mee heb, is dat je na de intensieve behandeling, precies wat aan je lot wordt overgelaten, terwijl nu de angsten veel groter zijn dan tijdens de behandeling zelf. Want dan ben je aan het vechten en kan het alleen (als je geluk hebt) maar beter gaan. Nu, als de behandeling achter de rug is, kan het alleen maar terug slechter gaan. Die onwetendheid, die angsten en onzekerheden: dat maakt het nu heel moeilijk. Daarom is het belang van lotgenotengroepen zo groot.

Wat ik ook als heel moeilijk ervaar, is alles wat je omgeving betreft. De ziekte treft niet alleen u, maar ook je gezin, je familie, vrienden. Je leven stopt van de ene op de andere dag als je de diagnose krijgt, maar ook die van je gezin. Dat heeft me altijd, en nu nog, zeer zwaar gelegen. Ik heb nog altijd een bepaald schuldgevoel naar hen toe: dat ze ook heel veel hebben moeten opgeven in die periode, dat ook zij angsten hadden (maar sterk moesten zijn om mij te verzorgen) tijdens mijn ziekte. Hier zou ook meer informatie en begeleiding voor mogen zijn. Ik kan mij momenteel erg optrekken aan mensen die eierstokkanker hebben gehad en al jaren kankervrij zijn. In mijn achterhoofd weet ik ook wel dat ieder verhaal anders is, maar het geeft wel een positieve kijk op de toekomst. Ook is het contact met lotgenoten zo waardevol, omdat zij weten en begrijpen wat je voelt. Nu ik terug aan het werk ben, krijg ik vaak de opmerking: “Amai, je ziet er goed uit. Allee, terug het leventje van vroeger.” In het begin had ik het daar heel moeilijk mee, want je leven van vroeger komt niet meer terug. Ik probeerde dit dan uit te leggen, maar nu doe ik dit niet meer. Ze hebben hier goede bedoelingen mee: misschien zou ik het zelf ook doen, moest ik niet met kanker geconfronteerd zijn geweest.

Momenteel probeer ik zo goed mogelijk te genieten van dagelijkse, kleine dingen. Ik ga terug werken, ondanks de vermoeidheid die plots komt aanzetten, maar het heeft geen zin om in een hoekje te gaan zitten en te wachten op “een herval”. Dat heb ik nu wel geleerd door gesprekken met lotgenoten, terwijl ik dat in het begin wel deed. Ik durfde niets plannen, want wat als… Nu doe ik dat wel en dat geeft wel een fijner gevoel. De bijgevoegde foto werd genomen op vakantie in juli 2025. We hebben toen een grote reis gemaakt met het gezin. We wilden dat eerst een paar jaar later doen, maar aangezien ik toen goed hersteld was, hebben we het niet uitgesteld.

Sabine

Deze getuigenis werd aangeleverd door

“Ik had geen symptomen. Mijn kanker werd bij toeval ontdekt tijdens een controle. Daarom is regelmatige opvolging bij de gynaecoloog essentieel.“

Mijn naam is Sabine. Ik ben 56 jaar. In oktober 2023 stelde mijn gynaecoloog tijdens een jaarlijkse controle vast dat er bij een inwendige echografie iets te zien was dat leek op een “functionele cyste” van 6 cm. Er werd een behandeling van 6 weken met medicatie werd voorgesteld, gevolgd door een controle. Als de cyste niet zou verkleinen, zou ze verwijderd worden, samen met mijn eierstokken (“op uw leeftijd heeft u die niet meer nodig” en “eens er cysten komen, is de kans groot dat er nog volgen”). De operatie werd gepland op 12 december 2023. Toen ik wakker werd, voelde ik meteen dat mijn rugpijn verdwenen was. Mijn gynaecoloog legde me uit dat de cyste in werkelijkheid veel groter was dan verwacht: bijna 25 cm. Hij had zoiets nog nooit gezien, maar zei “dat het er goed uitzag” —met andere woorden, waarschijnlijk niet kwaadaardig. Dat stelde me gerust.

Lets later volgde de diagnose van eierstokkanker: een zeer zeldzame ovariumtumor, een granulosa‑tumor, die in België minder dan 10 patiënten per jaar treft. Ik was verbijsterd: je verwacht nooit een kankerdiagnose. Ik deed hetgeen waarvan we allemaal weten dat we het beter niet doen: dokter Google raadplegen… en die maakte me erg bang, want de overlevingspercentages bij eierstokkanker kunnen zeer onrustwekkend zijn. Daarna werd ik doorverwezen naar een centrum dat gespecialiseerd is in zeldzame gynaecologische kankers. Mijn behandeling bestond uit een “debulking”-operatie (hysterectomie, omentectomie, appendectomie en afnames in het buikvlies). Ik werd geopereerd op 24 januari, en was diezelfde avond al terug thuis. En dan… was het klaar. Geen chemotherapie, geen radiotherapie, geen medicamenteuze behandeling. Deze kanker is niet agressief, maar het risico op herval binnen de 3 jaar is hoog, en herval blijft levenslang mogelijk. Daarom word ik levenslang opgevolgd, met elke 5 maanden een controle via de meting van een tumormerker. Ik besefte hoe weinig je van kanker weet zolang je er niet mee geconfronteerd wordt. Ik heb vaak gehoord: “Ze hebben de tumor verwijderd, dus je bent genezen.” Ik ben een jaar thuisgebleven.

Vijf maanden voor mijn diagnose overleed mijn papa onverwacht, en kort daarna stierf ook mijn mama. In dat jaar nam ik deel aan tal van activiteiten voor kankerpatiënten: zelfhypnose, nordic walking, yoga, imagoconsult, initiatie golf… Ik werd ook begeleid door een psychologe. Na drie maanden startte ik met een oncologische revalidatie, waar ik vrouwen leerde kennen die vriendinnen voor het leven werden. Vandaag lijd ik vooral onder de nasleep: een chirurgische menopauze, grote vermoeidheid en het leven met onzekerheid… Ik denk er elke nacht aan.

Wat me bijblijft, is dat kanker angst inboezemt, tot op het punt dat sommige mensen er niet over durven praten of vragen hoe het met je gaat. Toch is het essentieel om verbonden te blijven. Er is ook iets positiefs: kanker heeft me tijd gegeven, de tijd om tijd te nemen, om voor mezelf te zorgen, om na te denken over wat belangrijk is en over het leven dat ik voortaan wil leiden. Ik heb uitzonderlijke mensen ontmoet. Een echte zusterlijkheid, zelfs met onbekenden. Ik sloot me aan bij lotgenotengroepen en online verenigingen, in de VS, Frankrijk, Nederland en België. Je vindt er gevalideerde informatie, maar ook, en vooral, het delen van ervaringen en aanmoedigingen, die een werkelijk verschil maken in het traject. Vandaag ben ik lid van Gynca’s, een lotgenotengroep voor vrouwen die getroffen zijn door een gynaecologische kanker.

Karo

Deze getuigenis werd aangeleverd door

“Ik had wat vage pijn in mijn onderbuik en dacht dat ik in mijn menopauze zat en daardoor wat lichte ongemakken had. Ik ben blij dat we er op tijd bij waren en dat erger kon voorkomen worden."

Mijn verhaal start begin augustus 2022. Ik had wat vage pijn in mijn onderbuik en dacht—gezien ik al een hele tijd niet meer ongesteld was geweest en al heel wat “vapeurs” had doorstaan—dat ik in mijn menopauze zat en daardoor wat lichte ongemakken had. Naarmate de maand vorderde, begon het gevoel, een soort spanning en druk in mijn buik en onderste buikspieren, toe te nemen. Ik dacht toch maar eens een afspraak met mijn gynaecoloog te maken, zonder al te erg ongerust te zijn want ik had zelf niet aangegeven dat het dringend was. Achteraf gezien kon ik gelukkig de week erna al langsgaan. Naarmate de dagen voorbijgingen, nam de druk in mijn buik toe en kreeg ik pijn aan mijn onderrug, ter hoogte van mijn nieren. Ook het plassen ging ondertussen wat moeilijker…

En dan viel het verdict: een verdacht grote massa op de eierstok. Een operatie volgde, de diagnose werd gesteld en daarna werd het wat vaag. Ik had het gevoel dat men niet goed wist hoe een dergelijke, zeldzamere vorm van eierstokkanker, aan te pakken. Eerst werd chemo voorgesteld, daarna was het toch niet nodig. Ik ben dan zelf via mijn netwerk op zoek gegaan naar een tweede opinie en werd in dat ziekenhuis met chemo behandeld. Halverwege 2023 ben ik ten slotte via een lotgenote (via Esperanza) in contact gekomen met mijn huidige gynaecoloog-oncoloog in een gespecialiseerd academisch ziekenhuis. Ik voelde dat hier heel wat kennis en expertise aanwezig was, ik voelde me begrepen en vond eindelijk de gemoedsrust dat ik in “de beste” handen was. Hoewel ik liever direct hier was terechtgekomen, ben ik vooral blij dat we er op tijd bij waren en dat erger kon voorkomen worden.

Katelijne

Deze getuigenis werd aangeleverd door

“Als ik terugkijk, besef ik dat mijn eerste symptomen —opgezwollen buik, darm- en urinewegklachten— al veel eerder aanwezig waren. Als ik één raad mag geven: blijf luisteren naar je lichaam en vertrouw op je gevoel.”

In 2020 begon mijn verhaal met hevige buikpijn. De pijn was zo intens dat het mijn dagelijks leven volledig overnam. Uiteindelijk bleek de oorzaak een gesprongen, ingekapselde appendix te zijn. Die werd operatief verwijderd en ik dacht dat daarmee ook mijn klachten zouden verdwijnen. Helaas was dat niet het geval: de buikpijn bleef aanwezig, zonder duidelijke verklaring. Dit alles speelde zich af tijdens de coronaperiode, wat het moeilijker maakte om snel en grondig opgevolgd te worden.

In de periode 2021-2022 veranderde er opnieuw iets in mijn lichaam. Mijn tussentijdse bloedingen bleven gedurende tien maanden volledig weg. Ik dacht dat ik misschien in de menopauze zat. Na een operatie aan mijn schouder kwamen de bloedingen plots terug, heviger en langduriger dan ooit tevoren. Zelfs met de anticonceptiepil kreeg ik dit niet onder controle. Ondertussen kreeg ik ook steeds vaker last van een opgeblazen buik, darmproblemen en klachten aan mijn urinewegen. Ik zocht hulp bij mijn gynaecologe, maar op dat moment werd er geen duidelijke oorzaak gevonden. Dat was frustrerend, want ik voelde dat er iets niet klopte in mijn lichaam.

Omdat ik na mijn appendixoperatie jaarlijks een fullbody scan moest laten uitvoeren, kwam er in 2023 eindelijk een eerste aanwijzing: op de scan was iets afwijkends te zien aan mijn eierstokken. Ik moest dit verder gynaecologisch laten opvolgen. Toevallig had ik op dat moment al een afspraak gepland bij mijn gynaecologe. Mijn klachten waren intussen verergerd. Het bloedverlies werd steeds moeilijker onder controle te houden: de tijd tussen de bloedingen werd korter en het bloedverlies zelf werd steeds heviger. Tijdens de consultatie dacht mijn gynaecologe eerst aan een dubbele eisprong en vroeg om twee weken later terug te komen. Toen er geen verbetering was, stelde ze voor om mijn eierstokken te verwijderen. Bij die tweede afspraak werd ook bloed afgenomen, waarbij onder andere tumormarkers werden gecontroleerd. Die bleken verhoogd te zijn. Dat was een belangrijk keerpunt in mijn traject. Een week later werden mijn beide eierstokken operatief verwijderd.

Enkele dagen later volgde de uitslag: er werden agressieve, snelgroeiende kankercellen gevonden. Die boodschap kwam hard aan. Niet veel later werd beslist om een debulkingoperatie uit te voeren, waarbij zoveel mogelijk tumorweefsel verwijderd zou worden. Ik besloot eerst nog een tweede opinie te vragen in een academisch ziekenhuis. Daar kreeg ik, na grondig onderzoek, dezelfde behandelingsopties voorgesteld als in mijn lokaal ziekenhuis. Dat gaf mij enerzijds bevestiging, maar maakte de situatie ook des te reëler. De operatie zelf was zwaar en duurde veel langer dan verwacht. Mijn bloeddruk daalde sterk, ik verloor veel bloed en het herstel verliep moeizaam. Later bleek ook dat elf lymfeklieren rond mijn aorta aangetast waren, waardoor ik in stadium IIIA terechtkwam.

Als ik terugkijk, besef ik dat mijn eerste symptomen—de opgezwollen buik, darm- en urinewegklachten—al veel eerder aanwezig waren. Ik ben hier meerdere keren mee naar verschillende dokters gegaan, maar er werd nooit een duidelijke diagnose gesteld. Zelfs op eerdere scans werd niets opgemerkt. In mijn geval duurde het van de eerste symptomen tot de uiteindelijke diagnose meerdere jaren. Wat uiteindelijk het verschil maakte, was een combinatie van factoren: de jaarlijkse scan, bijkomende onderzoeken zoals bloedafnames, en het feit dat mijn klachten bleven aanhouden en verergerden. Ook het vragen van een tweede opinie gaf mij zekerheid over de gekozen behandeling.

Als ik één raad mag geven aan andere vrouwen, dan is het deze: blijf luisteren naar je lichaam en vertrouw op je eigen gevoel. Jij kent je lichaam het best. Als iets niet goed voelt, blijf dan zoeken naar antwoorden, ook als een arts je in eerste instantie geruststelt. Het is jouw recht om gehoord te worden en om verder onderzoek te vragen. Ik ben ervan overtuigd dat een snellere herkenning van mijn symptomen mogelijk tot een eerdere diagnose had kunnen leiden, en misschien tot een minder vergevorderd stadium van de ziekte. Deze ervaring heeft mij geleerd om alerter te zijn en mijn intuïtie serieus te nemen.

Leen

Deze getuigenis werd aangeleverd door

“Ik kreeg last van brandend maagzuur en werd dikker. Ach ja, ik ben dan 53, dus de overgang, nietwaar? Ik voelde me extreem opgeblazen. Mijn buik was zo dik dat het leek alsof ik zwanger was."

Eind 2025 kreeg ik last van brandend maagzuur. Eigenlijk had ik al veel langer last met eten: het smaakte me niet meer, soms zat ik met lange tanden aan tafel. Het spuitwater dat ik altijd drink na mijn eten werd moeilijk. Heel vreemd, want ik werd wel dikker. Ach ja, ik ben dan 53, dus de overgang, nietwaar? Eind december begon ik echt last te krijgen. Tijdens de eindejaarsperiode kreeg ik zuurremmers van mijn huisarts. Drukke periode, veel stress … Bij het nieuwjaarsetentje bij mijn schoonfamilie verteerde mijn eten niet, met overgeven tot gevolg. Ik voelde me extreem opgeblazen. Mijn buik was zo dik dat het leek alsof ik zwanger was. Terug naar de huisarts: hypothese maagzweer.

In het ziekenhuis, begin 2025, zei de radioloog meteen: “hier zie ik van alles wat ik niet moet zien”. Ik moest contrastvloeistof drinken en een CT-scan volgde. Geen vraag: “Gaat het, mevrouw, bent u hier alleen?” De radioloog nam me na dat onderzoek bij mijn schouder mee uit de wachtzaal en zei in de gang: “U hebt kanker, ik wil dat je een gynaecoloog ziet.” Dat ik kanker had, had ik al gegoogled. Bij de gynaecoloog: “Oei oei oei, u hebt een hele grote tumor aan uw eierstokken, zo groot dat we hem niet in beeld kunnen brengen bij de echo. We gaan nu allerlei onderzoeken doen en u een afspraak geven bij de arts die hier gynaecologische kankers doet in het ziekenhuis (het plaatselijk ziekenhuis in de buurt)”. Daarna volgde nog een mammografie, die gelukkig niets verder uitwees. Ik zou wellicht eerst chemotherapie moeten krijgen en daarna pas een operatie.

In vechtmodus reed ik naar huis en bracht mijn netwerk ondertussen op de hoogte. Dat netwerk adviseerde me om een tweede opinie te vragen. Dat had ik zelf ook al bedacht, vanuit het idee dat er beleidsmatig wel wat te doen is rond het samenbrengen van expertise bij zeldzame kankers. Ik wilde een team van artsen, niet één arts. De huisarts vond dat vreemd. In het andere ziekenhuis kon ik bijna onmiddellijk terecht. Wat een verschil: een hele reeks onderzoeken. Er kwam een plan om via een kijkoperatie het ascitesvocht uit mijn buik te halen in afwachting van de grote operatie. Eind januari werd gedurende een zes uur durende operatie al het zichtbare tumorweefsel weggenomen. Diagnose: eierstokkanker, laaggradig, stadium IIIC, want er waren uitzaaiingen op het buikvlies en het vetschort. De milt werd uit voorzorg verwijderd, maar bleek geen tumorweefsel te bevatten. Enkele weken later werd de poortkatheter geplaatst en de week nadien begon het 18 weken durende traject met chemotherapie. Begin juli kreeg ik het bevrijdende bericht: “U bent in remissie”. Dat ben ik nog steeds, maar we zijn natuurlijk nog maar een jaar verder …

Petra

Deze getuigenis werd aangeleverd door

“Het is een verraderlijke, stiekeme kanker die geen duidelijk beeld geeft. Alertheid is zeker geboden. Van alle partijen.”

Ik ben Petra, mama van 3 kinderen en intussen 4 schitterende kleinkinderen. Op 55-jarge leeftijd kreeg ik de diagnose ovariumcarcinoom, hooggradig sereus stadium IIIA1. Mijn verhaal begint eind van november 2018. Ik werkte voltijds in een woonzorgcentrum en tijdens een late dienst kreeg ik last van mijn ademhaling, met pijn aan de rechterzijde ter hoogte van mijn ribben, vooral tijdens het ademhalen. De pijn werd zo hevig dat ik naar de spoed ging. Na enkele uren ebde de pijn weg en de arts dacht aan galproblemen. Zo ging het maandenlang op en af: verschillende spoedopnames, een opname van 3 dagen, echo’s, CT-scans en veel vragen, zonder antwoorden. Mijn lichaam verkrampte helemaal dus bezocht ik een kinesist, osteopaat en fasciatherapeut. Tussendoor werkte ik, met periodes, van ziekteverlof. Er bleven veel vragen en geen antwoorden. Eind januari 2019 kreeg ik een MRI van de hele buikstreek en kreeg de boodschap: alles ziet er gezond uit, geen kanker of wat dan ook aanwezig. Raar maar waar. Gelukkig zei mijn huisarts: we beginnen opnieuw, want die pijn is er en we kennen de oorzaak nog niet.

Ongeveer 10 weken na de MRI kreeg ik tijdens mijn werkdienst pijn in de buikstreek. Het begon met pijn zoals bij een menstruatie maar werd later, toen ik thuis was, alleen maar erger. Na het innemen van een pijnstiller veranderde er niets en er werd een ontstekingsremmer aangeraden. De pijn werd steeds erger en ik nam contact op met de huisarts. Zij vond het vreemd omdat de pijn alleen maar heviger werd en niet onder controle kwam. Ze dacht aan de appendix, maar de loslaatpijn bleef dus ze stuurde mij door naar spoed. Daar volgde direct een echo en een CT-scan en men vond een massa ter hoogte van de rechtereierstok. Diezelfde avond volgde een bezoek bij de gynaecoloog en zij bevestigde dat er een massa aanwezig was, maar begreep de pijn niet. Na een nachtje opname en veel pijn werd er een laparoscopie uitgevoerd. Ik kreeg een zware ontstekingsremmer en bleef een week opgenomen. 14 dagen later, op 23 april 2019 kreeg ik mijn diagnose: agressieve eierstokkanker, en kwam ik in de rollercoaster van het verhaal kanker terecht.

De herkenningspunten van deze kanker waren bij mij niet aanwezig. Het is een heel verraderlijke, stiekeme kanker die geen duidelijk beeld geeft. Alertheid is zeker geboden. Van alle partijen. Dit is het begin van mijn verhaal en gelukkig kan ik het nog navertellen. Ik ben heel dankbaar voor alle mogelijkheden en kansen die ik nog krijg, ook al krijgt je leven een heel andere vorm. Leven in het NU en elke kans nemen die je nog krijgt. Dankbaar!!!