Alles over galweg-
& galblaaskanker

• Een CT-scan is een driedimensionale afbeelding van het lichaam waarbij gebruik wordt gemaakt van röntgenstraling. Aan de hand van deze afbeelding bepaalt de arts de locatie van de kanker en kan hij of zij de precieze omvang ervan meten. CT-scans zijn vooral goed in het afbeelden van bot-en longweefsel. CT-scans maken gebruik van ioniserende straling om beelden te produceren. Tijdens een CT-scan ga je op een tafel liggen en word je door een donutvormig apparaat bewogen dat een reeks röntgenfoto's van het lichaam maakt vanuit verschillende hoeken. De röntgenbeelden worden vervolgens door een computer gecombineerd tot gedetailleerde dwarsdoorsneden van het lichaam.
• Een MRI-scan maakt gebruik van magnetische velden en radiogolven om driedimensionale gedetailleerde beelden van de binnenkant van het lichaam te maken. MRI-scans zijn beter in het afbeelden van zacht weefsel zoals organen, spieren en de hersenen. MRI-scans gebruiken geen ioniserende straling, waardoor ze een veiligere optie zijn voor patiënten die meerdere beeldvormende onderzoeken nodig hebben. Bij een MRI-scan ga je op een tafel liggen en word je in een grote buisvormige machine gebracht. De machine gebruikt een krachtig magnetisch veld, radiogolven en een computer om gedetailleerde beelden te maken van de binnenkant van het lichaam. Terwijl je in de machine ligt, kan je harde knallen of tikken horen, wat voor sommige mensen ongemakkelijk kan zijn. Je krijgt echter oordopjes of een koptelefoon om het geluid te dempen. 

In het algemeen zijn CT-scans sneller dan MRI-scans: het hele onderzoek duurt meestal maar een paar minuten. MRI-scans daarentegen kunnen 30 minuten, een uur of langer duren. Voor zowel CT- als MRI-scans kunnen contrastmiddelen gebruikt worden, stoffen die in het lichaam worden geïnjecteerd om bepaalde weefsels of structuren beter zichtbaar te maken. De contrastmiddelen die bij CT- en MRI-scans worden gebruikt zijn echter verschillend, en sommige patiënten kunnen allergisch reageren op het ene type contrastmiddel, maar niet op het andere.

Kortom, zowel CT- als MRI-scans hebben hun sterke en zwakke punten, en de keuze van de beeldvormende test hangt af van de medische toestand, het soort weefsel dat in beeld wordt gebracht, en andere factoren zoals blootstelling aan straling en kosten. Een zorgverlener kan helpen bepalen welke beeldvorming het meest geschikt is.

Cholangiografie

Cholangiografie is een radiologisch onderzoek van de galwegen. Dit onderzoek kan nuttig zijn bij de diagnose van kanker van de galwegen, omdat het de galwegen zichtbaar maakt en kankergezwellen of andere afwijkingen kan helpen opsporen.

Er zijn verschillende soorten cholangiografieën: MRCP, ERCP en PTC.

• MRCP

Magnetische resonantie cholangiopancreatografie (MRCP) is een niet-invasieve beeldvormende test die gebruik maakt van magnetische resonantie beeldvorming (MRI) om gedetailleerde beelden te maken van de galwegen en de omliggende weefsels. Het is eigenlijk een subtype van een MRI-scan waardoor men de nodige zaken (o.a. galwegen) beter kan zien. De procedure van MRCP bij kanker van de galwegen omvat de volgende stappen: 

1. Voor het onderzoek wordt er gevraagd alle metalen voorwerpen of sieraden te verwijderen en zich om te kleden in een schort. Je moet ook stil liggen voor de duur van het onderzoek en je kan een kalmerend middel krijgen om jou te ontspannen. 
2. Je wordt op een tafel gelegd die in een grote cilindervormige magneet schuift. De technicus bedient het apparaat vanuit een aparte ruimte en vraagt aan jou om op verschillende momenten jouw adem in te houden om duidelijke beelden te krijgen. 
3. In sommige gevallen kan er een injectie met contrastmateriaal gegeven worden om de tijdens de  scan verkregen beelden te verbeteren. 
4. Nadat de scan is voltooid, zal een radioloog de tijdens de scan verkregen beelden interpreteren en  zoeken naar eventuele afwijkingen, zoals blokkades of gezwellen in de galwegen. 

• ERCP

Endoscopische retrograde cholangiopancreatografie (ERCP) is een invasieve test waarbij een dunne, flexibele buis met een camera en licht aan het uiteinde, een zogenaamde endoscoop, door de mond in de dunne darm wordt ingebracht. Vervolgens wordt via de endoscoop een kleurstof in de galwegen geïnjecteerd, waardoor de kanalen op röntgenfoto's zichtbaar worden.

De procedure van ERCP bij kanker van de galwegen omvat gewoonlijk de volgende stappen:

1. Voor de procedure wordt er gevraagd een bepaalde tijd te vasten om het spijsverteringskanaal vrij te maken. Je krijgt ook een kalmerend middel om te helpen ontspannen tijdens de procedure.
2. De endoscoop wordt in de mond ingebracht en door de slokdarm en de maag geleid tot aan de dunne darm, waar zich de galwegen bevinden. Zodra de endoscoop in positie is, wordt de camera aan het einde van de endoscoop gebruikt om de galwegen te visualiseren.
3. Vervolgens wordt een speciale kleurstof in de galwegen geïnjecteerd via een buisje dat door de endoscoop wordt geleid. De kleurstof maakt de galwegen duidelijk zichtbaar op röntgenfoto's.
4. Er worden röntgenfoto's genomen om de galwegen te visualiseren en eventuele verstoppingen of afwijkingen, zoals tumoren of stenen, op te sporen.

Moleculair onderzoek van een tumor daarentegen onderzoekt de genetische en moleculaire eigenschappen van de tumorcellen. Dit kan helpen bij het identificeren van specifieke genetische veranderingen in de tumor die kunnen helpen bij het bepalen van de beste behandelingsopties. Moleculair onderzoek kan bijvoorbeeld helpen bij het identificeren van de aanwezigheid van bepaalde mutaties die kunnen behandeld worden met behulp van doelgerichte therapieën, of om de prognose van de ziekte te bepalen.

Over het algemeen kan moleculair onderzoek meer gedetailleerde informatie bieden over de tumor op genetisch niveau, terwijl pathologisch onderzoek meer informatie biedt over de structuur en morfologie van de tumorcellen. Beide soorten onderzoek kunnen echter van onschatbare waarde zijn voor het stellen van de diagnose en het bepalen van de beste behandelingsstrategie voor de patiënt.

Het stadium is belangrijk bij het bepalen van de juiste behandelingsaanpak voor kanker van de galwegen. In het algemeen zijn de meeste kankers in stadium I en stadium II en mogelijk sommige kankers in stadium III operabel, terwijl de meeste tumoren in stadium III en stadium IV niet-operabel zijn. Maar dit hangt ook af van andere factoren, zoals de grootte en de plaats van de kanker en of iemand gezond genoeg is voor een operatie.

De bepaling van het stadium van de kanker, o.a. met de TNM-classificatie, kan ingewikkeld zijn. Aarzel dus niet om jouw vragen te stellen aan jouw zorgteam; zij zullen jou het type en het stadium van jouw kanker uitleggen en jou ook vertellen wat de implicaties daarvan zijn.