SAMEN STERK VERBONDEN
Lees persoonlijke getuigenissen van mensen die leven met longkanker, ontdek organisaties en initiatieven die je kunnen helpen, neem deel aan evenementen of infosessies en kom in contact met anderen die hetzelfde meemaken. Ook als je zelf iets wil betekenen, vind je hier informatie over vrijwilligerswerk en manieren om je ervaringen te delen.
.
Tien maanden geleden kreeg Rosa (73) de diagnose longkanker. Na een zware chemotherapie werd één van haar longen verwijderd. Vandaag leeft ze met één long, maar laat ze zich niet tegenhouden. Samen met haar man gaat ze elke dag wandelen. "Een dag niet gewandeld, is een dag niet geleefd", zegt ze.
Hoewel de diagnose een grote impact had op haar en haar man, probeert het koppel vooral te genieten van de kleine dingen. Wandelen, samen praten en de zon zien opkomen geven hen elke dag opnieuw moed.
Rosa voelt zich vandaag niet ziek en wil haar leven zo normaal mogelijk blijven leiden. Haar boodschap aan andere patiënten is eenvoudig: "We nemen het zoals het komt. Ik laat mijn hoofd niet hangen. Ik wil blijven leven en vooruitkijken."
Vijf jaar geleden kreeg Sophie de diagnose longkanker. Intussen bevindt haar ziekte zich in stadium 4b en onderging ze chemotherapie, bestralingen en een hersenoperatie. Ondanks de zware behandelingen blijft ze bewust positief en wil ze zelf de regie over haar leven behouden.
Sophie zoekt actief informatie op, gaat in gesprek met haar artsen en neemt belangrijke beslissingen samen met haar zorgteam. Hoewel de behandelingen soms zwaar waren en vermoeidheid een blijvende uitdaging is, probeert ze zoveel mogelijk te blijven genieten van het leven. Ze vindt rust in de natuur, leeft van controle tot controle en plant haar leven telkens drie maanden vooruit.
Voor Sophie is de steun van haar partner onmisbaar. Haar boodschap aan andere patiënten is om niet alleen naar de ziekte te kijken, maar ook naar alles wat nog mooi is. "Kijk om je heen, geniet van de natuur en focus op de positieve dingen. Die zijn er nog altijd."
Christiane (78) kreeg in 2008 de diagnose niet-kleincellige longkanker. Na een gedeeltelijke longamputatie kreeg ze geen chemotherapie, maar een dagelijkse orale behandeling. Vijftien jaar later wordt ze nog steeds nauw opgevolgd met controles en scans om de drie maanden.
Hoewel haar gezondheid een belangrijke plaats inneemt in haar leven, blijft Christiane zoveel mogelijk doen wat ze graag doet. Ze gaat nog naar de turnles voor het gezelschap, reist elk jaar op vakantie en geniet nog altijd van uitstappen, zolang ze haar eigen tempo kan volgen.
Christiane kijkt ook vooruit. Ze heeft nog plannen, zoals het inrichten van twee appartementen, en blijft positief over de toekomst. Haar boodschap aan andere patiënten is hoopvol: "Dankzij de vooruitgang in de behandelingen zijn er steeds meer mogelijkheden. Je hoeft niet meteen in paniek te raken. Ik voel me goed en leef al vijftien jaar met longkanker."
Dorine (61) kreeg eerder al baarmoederhalskanker en borstkanker. Een jaar geleden volgde de diagnose longkanker met een uitzaaiing in de hersenen. De hersentumor werd operatief verwijderd, maar genezen is niet meer mogelijk. Vandaag krijgt ze een dagelijkse onderhoudsbehandeling met een chemopil.
Na de diagnose was Dorine bang, maar ze besloot bewust haar leven niet door die angst te laten bepalen. Ze geniet van haar gezin, haar drie kleinkinderen en de kleine dingen van elke dag. Creatief bezig zijn, vrijwilligerswerk doen en contact houden met andere patiënten geven haar energie en helpen haar om positief te blijven.
Ook de steun van haar man en familie is voor haar onmisbaar. Via haar Facebookgroep 'Samen Sterk' deelt ze haar verhaal en moedigt ze andere mensen met kanker aan. Haar boodschap is duidelijk: "Je moet leren leven met de kanker die je hebt. Zolang mijn behandeling werkt, blijf ik doen wat ik graag doe en geniet ik van elke dag."
Jean-Pierre (60) kreeg de diagnose longkanker nadat hij met spijsverteringsklachten en een aanhoudende hoest in het ziekenhuis terechtkwam. Na zes chemobehandelingen daalden zijn tumormarkers en vandaag is hij in remissie. Om de drie weken krijgt hij immunotherapie en wordt hij nauw opgevolgd.
Hoewel de ziekte en de behandelingen veel energie vragen, kiest Jean-Pierre ervoor om actief te blijven. Hij werkt opnieuw voltijds in een aangepaste job met veel vrijheid, doet aan yoga en golft regelmatig. Ook de natuur en zijn dieren geven hem rust en helpen hem om zich te focussen op wat echt belangrijk is.
De steun van zijn familie, en vooral van zijn broer, betekende veel tijdens de zwaarste momenten van zijn behandeling. Zijn boodschap aan andere patiënten is om de ziekte niet de hoofdrol te laten spelen. "Accepteer dat kanker deel uitmaakt van je leven, maar blijf leven, blijf actief en geniet van de dingen die je kracht geven."
Brenda (52) kreeg tien maanden geleden de diagnose uitgezaaide long- en klierkanker. Na vier chemobehandelingen, 27 bestralingen en een intensieve behandeling volgt ze vandaag immunotherapie. Om de twee weken gaat ze naar het ziekenhuis voor een controle en behandeling.
De diagnose kwam onverwacht. In het begin kon Brenda moeilijk aanvaarden dat ze ernstig ziek was en de angst om te sterven was groot. Dankzij gesprekken met haar psychologe leerde ze stap voor stap omgaan met die gevoelens. Ook de steun van haar partner, die maandenlang voor haar zorgde, en haar familie betekent veel voor haar.
Door de behandeling is Brenda snel vermoeid en moest ze haar werk stopzetten, wat ook financieel een grote impact heeft. Toch probeert ze haar aandacht te richten op wat haar nog gelukkig maakt. Ze geniet bewuster van kleine momenten, zoals een autorit, haar huis of een bezoek aan de pedicure. Haar boodschap is eenvoudig: "Blijf genieten van de kleine mooie dingen. Die maken elke dag de moeite waard."
Marie-Christine (64) leeft al twaalf jaar met longkanker. In die periode onderging ze verschillende behandelingen, waaronder operaties, chemotherapie, bestralingen en tomotherapie. Ook uitzaaiingen in haar hersenen werden succesvol geopereerd. Vandaag is ze uitbehandeld en wordt ze om de drie maanden opgevolgd.
Ondanks haar ziekte probeert Marie-Christine zo normaal mogelijk te leven. Ze doet haar huishouden zelf, leest graag, zorgt voor haar hond en blijft zo zelfstandig mogelijk. Ze praat weinig over haar kanker en kiest er bewust voor om die niet haar leven te laten beheersen. "Ik stop het in een apart vakje in mijn hoofd", zegt ze.
Voor Marie-Christine draait het om leven in het moment. Ze kijkt niet ver vooruit, maar focust op wat vandaag nog mogelijk is. Haar boodschap aan andere patiënten is hoopvol: "Je kunt lang leven met longkanker. Leef zo normaal mogelijk, blijf optimistisch en laat de ziekte niet bepalen wie je bent."
